Τα Δευτερότριτα της πόλης · Μέρος 1 — Επιστροφές

Είναι η αγάπη αρκετή για να αντισταθεί απέναντι σε έναν κόσμο που επιχειρεί να «καθαρίσει» οτιδήποτε δεν χωρά στους κανόνες του;

Σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα που θυμίζει περισσότερο τόπο εγκλεισμού, έξι πρόσωπα αναζητούν ταυτότητα, ελευθερία & αποδοχή κάτω από την απόλυτη εξουσία του Τίνκερ. Η Γκρέις αναζητά τον αδελφό της, ο Καρλ απαιτεί απόλυτη δέσμευση, ο Ροντ διεκδικεί την ανεξαρτησία του, ο Ρόμπιν προσπαθεί να σωπάσει τη φωνή μέσα στο κεφάλι του & μια γυναίκα αναζητά κάποιον που θα τη σώσει. Μέσα από 20 σύντομες σκηνές, η Sarah Kane δημιουργεί έναν κόσμο όπου η αγάπη, η επιθυμία & το δικαίωμα στη διαφορετικότητα δοκιμάζονται απέναντι στην ακραία βία και στον έλεγχο.

▪️ Ο Δημήτρης Καραντζάς «διευθύνει» μια σκληρή σκηνική παρτιτούρα, αναμετρώμενος με την ωμή βία του κειμένου μέσα από μια ακραία ρεαλιστική προσέγγιση. Η παράσταση φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τη σκληρότητα των εικόνων, δημιουργώντας μια εμπειρία απαιτητική & συχνά άβολη. ▪️ Η σκηνοθεσία προσφέρει στιγμές υψηλής ποίησης, χωρίς όμως να επιδιώκει μια εύκολη συναισθηματική ταύτιση. Η ένταση & η συνεχής έκθεση στη βία δημιουργούν συχνά μια συνειδητή απόσταση από το σύμπαν της Kane. ▪️ Η Μαίρη Μηνά παραδίδει μια ερμηνεία εσωτερικής καταβύθισης, ενώ ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου είναι συγκλονιστικός στη βωβή του κραυγή. Ο Χρήστος Λούλης αποτυπώνει την ειρωνεία & το ψυχικό ρήγμα του Τίνκερ, ενώ οι Γιώργος Ζυγούρης, Θανάσης Ραφτόπουλος & Δημήτρης Καπουράνης στηρίζουν ουσιαστικά το σύνολο με έντονη σωματική έκθεση. ▪️ Η Νατάσα Εξηνταβελώνη συμπληρώνει την ομάδα με μια εσωτερική παρουσία που αντανακλά την αποξένωση του περιβάλλοντος, μέσα σε ένα ensemble που λειτουργεί με κοινό παλμό χωρίς να διολισθαίνει στο γκροτέσκο. ▪️ Το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη λειτουργεί σαν αυτόνομο έργο τέχνης: ένας ψυχρός, σκληρός χώρος που σταδιακά αποκτά άλλες διαστάσεις. Οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου & η κίνηση του Τάσου Καραχάλιου συνθέτουν μια σκηνική μυσταγωγία ανάμεσα στον εφιάλτη & στην ελπίδα. ▪️ Μια οπτικά & ερμηνευτικά ισχυρή προσέγγιση πάνω σε ένα απαιτητικό έργο. Παρότι διαθέτει σαφή αισθητική ταυτότητα και στιγμές μεγάλης έντασης, η επιλογή της ακραίας σκηνικής έκθεσης διατηρεί συχνά τον θεατή σε θέση παρατηρητή, κάνοντας το «Cleansed» μια εμπειρία που περισσότερο σε αναγκάζει να κοιτάξεις παρά σε παρασύρει.