Ο Γλάρος

Insight

«Σε λίγο αρχίζει η παράσταση.»

Με αυτή τη φράση ανοίγει ένας «Γλάρος» διαφορετικός από ό,τι ίσως περιμένει κανείς. Τρεις ηθοποιοί & ένας μουσικός αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν μπροστά στους θεατές ολόκληρο τον κόσμο του Α. Τσέχωφ, αλλάζοντας συνεχώς ρόλους μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο σκουπίδια.

Στην προσέγγιση της Ζ. Ξανθοπούλου, το «θέατρο μέσα στο θέατρο» γίνεται η συνθήκη πάνω στην οποία χτίζεται ολόκληρη η παράσταση.

Η υπόθεση

Στο κτήμα του Σόριν συναντιούνται καλλιτέχνες, επίδοξοι καλλιτέχνες & άνθρωποι δεμένοι μεταξύ τους μέσα από έρωτες που σπάνια βρίσκουν ανταπόκριση.

Ο νεαρός Κόστια αναζητά νέους δρόμους στο θέατρο & την αποδοχή της μητέρας του, της καταξιωμένης ηθοποιού Αρκάντινα. Είναι ερωτευμένος με τη Νίνα, που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός, εκείνη όμως γοητεύεται από τον επιτυχημένο συγγραφέα Τριγκόριν. Γύρω τους, η Μάσα, ο Σόριν, ο Μεντβεντένκο & τα υπόλοιπα πρόσωπα κουβαλούν τις δικές τους ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Ο TheaterMindGr είδε & προτείνει

Η ιδιαίτερη προσέγγιση της Ζ. Ξανθοπούλου λειτουργεί πολύ θετικά, αναδεικνύοντας σταδιακά κάτι που μοιάζει να ακολουθεί σχεδόν όλους τους ήρωες: τη ματαίωση. Σχεδόν κανείς δεν ζει πραγματικά τη ζωή που επιθυμεί. Η Μάσα αγαπά τον Κόστια, αλλά καταλήγει σε έναν γάμο με τον Μεντβεντένκο που περισσότερο μοιάζει με συμβιβασμό. Ο Σόριν κοιτάζει πίσω & διαπιστώνει ότι ούτε έγινε συγγραφέας ούτε δημιούργησε την οικογένεια που κάποτε ήθελε. Η Αρκάντινα προσπαθεί να κρατηθεί από την εικόνα της επιτυχημένης, επιθυμητής γυναίκας & πρωταγωνίστριας. Ακόμη & ο Τριγκόριν, που φαινομενικά έχει ήδη την αναγνώριση που άλλοι κυνηγούν, δεν φαίνεται συμφιλιωμένος με την αξία του ως συγγραφέα.

Ο Κόστια αναζητά την αναγνώριση, έναν νέο δρόμο στην τέχνη & την αγάπη της Νίνας, ενώ εκείνη κυνηγά το όνειρο της σκηνής & τον Τριγκόριν, για να βρεθεί αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε φανταστεί.

Η επιτυχία, ο έρωτας, η τέχνη & η ίδια η ζωή μοιάζουν για τους ήρωες να βρίσκονται διαρκώς αλλού.

Highlight

Ο σκουπιδότοπος του Β. Αποστολάτου αποκτά μια δεύτερη διάσταση. Αντικείμενα που ανήκουν στον κόσμο του «Γλάρου» βρίσκονται ανάμεσα σε σακούλες, μπουκάλια & άχρηστα υλικά — ακόμη & ο σκοτωμένος γλάρος μέσα σε μια μπλε πλαστική σακούλα. Όσα οι ήρωες επιθυμούν αλλά δεν καταφέρνουν να κρατήσουν βρίσκουν, κατά κάποιον τρόπο, το σκηνικό τους αντίστοιχο σε έναν κόσμο πραγμάτων που έχουν επίσης εγκαταλειφθεί. Από αυτά ακριβώς τα υλικά, όμως, οι ηθοποιοί φτιάχνουν θέατρο.

Σκηνοθετική ματιά & σκηνική όψη

Η Ζ. Ξανθοπούλου φέρνει στην επιφάνεια το κωμικό στοιχείο του έργου. Άλλωστε ο ίδιος ο Τσέχωφ χαρακτήρισε τον «Γλάρο» κωμωδία σε τέσσερις πράξεις. Το χιούμορ λειτουργεί σε αρκετές στιγμές χωρίς να εξαφανίζει τη μελαγχολία, τους ανεκπλήρωτους έρωτες & την απογοήτευση που βρίσκονται από κάτω. Το κωμικό & το επώδυνο μπορούν έτσι να συνυπάρχουν στην ίδια σκηνική στιγμή. Η παράσταση δεν κρύβει τον μηχανισμό της. Οι μεταμορφώσεις γίνονται μπροστά μας, τα υλικά αποκτούν κάθε φορά διαφορετική χρήση & το «θέατρο μέσα στο θέατρο» δεν περιορίζεται σε ένα σκηνοθετικό εύρημα, αλλά διατρέχει ολόκληρη την παράσταση.

Οι ερμηνείες

Οι Δ. Κούρτη, Γ. Παπαπαύλου & Β. Ζαφειρόπουλος είναι εξαιρετικοί σε όλους τους ρόλους που αναλαμβάνουν, δίνοντας καθαρή ταυτότητα σε κάθε διαφορετικό πρόσωπο. Η Δ. Κούρτη κινείται με εντυπωσιακή άνεση ανάμεσα στη Μάσα, τη Νίνα & την Αρκάντινα, κάνοντας τις τρεις γυναίκες απόλυτα διακριτές μεταξύ τους. Ο Γ. Παπαπαύλου περνά από τον Τριγκόριν στον Σόριν & τον Ντορν, δημιουργώντας τρεις ευδιάκριτους χαρακτήρες. Στον Τριγκόριν ξεχωρίζει επιπλέον η εσωτερικότητα που δίνει στον ήρωα: πίσω από την αναγνώριση & την επιτυχία αφήνει να φανεί η αμφιβολία ενός ανθρώπου για την ίδια του την αξία. Ο Β. Ζαφειρόπουλος κινείται ανάμεσα στον Κόστια, τον Μεντβεντένκο, τον Σαμράγιεφ & την Πωλίνα, διαφοροποιώντας καθαρά τα πρόσωπα & αξιοποιώντας τόσο την ευαισθησία όσο & την κωμική του πλευρά. Στον Κόστια ξεχωρίζει ιδιαίτερα η εσωτερική ένταση που δίνει στον ήρωα. Οι τρεις τους δεν λειτουργούν απλώς ως τρεις εξαιρετικές μονάδες, αλλά ως ένα πραγματικά δεμένο σύνολο — κάτι καθοριστικό για να λειτουργήσει η συγκεκριμένη σκηνοθετική επιλογή.

Μουσική & φωτισμοί

Η μουσική του Φ. Σιώτα & η ζωντανή παρουσία του Τ. Μισυρλή με το τσέλο δεν λειτουργούν ως απλή συνοδεία. Ο μουσικός βρίσκεται μέσα στον κόσμο που δημιουργείται επί σκηνής & αποτελεί οργανικό μέρος της παράστασης, ακολουθώντας τον ρυθμό & τις μεταπτώσεις της.

Συμπέρασμα

Ο «Γλάρος» της Ζ. Ξανθοπούλου είναι μια ιδιαίτερη & σύγχρονη προσέγγιση του έργου, με ξεχωριστή σκηνική ταυτότητα, χιούμορ, μελαγχολία & τρεις εξαιρετικές ερμηνείες. Μια διαφορετική συνάντηση με τον Τσέχωφ, που λειτουργεί, αφήνει το δικό της αποτύπωμα & αξίζει να προλάβετε στις τελευταίες παραστάσεις της στο Θέατρο Θησείον.