Τσακουάλα

Insight

Ο TheaterMindGr βρέθηκε στην πρεμιέρα της παράστασης «Τσακουάλα», στις 26 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Θησείον, παρακολουθώντας μια θεατρική δημιουργία με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα.

Σε σκηνοθεσία Γ. Βουρδαμή, με συνεργάτες τους Χ. Κοντογεώργη & Κ. Παναγιωτίδου, η παράσταση βασίζεται στη βραβευμένη συλλογή «Κάτι θα γίνει, θα δεις» του Χρ. Οικονόμου.

Η υπόθεση

Στις εργατικές γειτονιές των δυτικών προαστίων, τέσσερις άνθρωποι προσπαθούν να σταθούν όρθιοι απέναντι στην οικονομική ανασφάλεια, τις κοινωνικές ανισότητες & την απώλεια του κόσμου τους.

Ο ένας ονειρεύεται μια νέα αρχή στη Βουλγαρία, η σύντροφός του υπερασπίζεται τον τόπο όπου μεγάλωσε, ο νεότερος αναζητά στην Ισπανία της ποίησης την ελευθερία, ενώ ο τέταρτος ονειρεύεται οικονομική ευημερία.

Ο TheaterMindGr είδε & προτείνει

Η «Τσακουάλα» δεν περιορίζεται στην καταγραφή της φτώχειας. Εξετάζει πώς η κοινωνική πραγματικότητα επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις επιλογές, τα όνειρα & τα ηθικά όρια.

Η διασκευή της Ε. Φαναριώτη αναδεικνύει χαρακτήρες γεμάτους αντιφάσεις, χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Η φυγή δεν παρουσιάζεται απαραίτητα ως δειλία, ούτε η παραμονή ως αυτονόητος ηρωισμός.

Highlight

Τα αστέρια & η ανθρώπινη ισότητα Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της παράστασης είναι ο μονόλογος του νεότερου ήρωα, όταν βγαίνει από τον σκηνικό χώρο & στρέφει το βλέμμα προς τα αστέρια. Ανακαλεί τη διάκριση ανάμεσα στα χρυσά αστέρια των πλουσίων & τα ασημένια των φτωχών. Όμως, κοιτάζοντας ο ίδιος τον ουρανό, διαπιστώνει πως όλα τα αστέρια μοιάζουν ίδια.

Μια απλή, ποιητική εικόνα που αμφισβητεί τους διαχωρισμούς που επιβάλλει η κοινωνία. Προσωπικά, θα προχωρούσα αυτή τη σκέψη ακόμη παραπέρα: πέρα από την οικονομική ανισότητα, σε κάθε μορφή διαφορετικότητας. Γιατί, ανεξάρτητα από την καταγωγή, την κοινωνική θέση ή τις προσωπικές μας διαφορές, η ανθρώπινη αξία παραμένει ίδια για όλους.

Σκηνοθετική ματιά & σκηνική όψη

Ο Γ. Βουρδαμής δημιουργεί έναν σκηνικό κόσμο όπου τα υλικά αποκτούν δραματουργική σημασία. Οι τσιμεντόλιθοι, που οι ίδιοι οι ηθοποιοί μετακινούν, χτίζουν & ανασυνθέτουν, παραπέμπουν στη διαρκή αποδόμηση ενός κόσμου που χάνει τις βεβαιότητές του.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η κατασκευή ενός τετράγωνου χώρου, σαν μικρού σπιτιού, με μια κόκκινη κουρελού στο εσωτερικό του. Μια λιτή εικόνα που γεννά την αίσθηση του καταφυγίου, της ανάγκης για στέγη & της προσπάθειας να διασωθεί κάτι προσωπικό μέσα στην κοινωνική φθορά.

Τα προστατευτικά γυαλιά συγκόλλησης λειτουργούν επίσης συμβολικά: η επιθυμία να δει κανείς τον κόσμο διαφορετικά συναντά την ανάγκη να ανήκει κάπου, αλλά & την εμπειρία του αποκλεισμού.

Η σκηνοθεσία αξιοποιεί το σώμα, την κίνηση & τις συνεχείς μεταμορφώσεις του χώρου, χωρίς να στηρίζεται σε εντυπωσιασμούς.

Οι ερμηνείες

Οι Κ. Παναγιωτίδου, Γ. Μηλιώνης, Χ. Κοντογεώργης & Γ. Βουρδαμής συγκροτούν ένα εξαιρετικά δεμένο ερμηνευτικό σύνολο, προσδίδοντας στους χαρακτήρες τους αλήθεια, βάθος & ανθρώπινες αντιφάσεις.

Κάθε ερμηνεία φωτίζει μια διαφορετική στάση απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα: την ανάγκη της φυγής, την επιμονή στην παραμονή, την επαναστατική διάθεση, αλλά & την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής μέσα από όνειρα που συχνά συγκρούονται με τις πραγματικές δυνατότητες.

Οι τέσσερις ηθοποιοί κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα στο χιούμορ & τη συγκίνηση, αποφεύγοντας τις υπερβολές. Η μεταξύ τους χημεία, οι εύστοχες εναλλαγές συναισθημάτων & η αμεσότητα της σκηνικής τους παρουσίας αποτελούν σημαντικό μέρος της δύναμης της παράστασης.

Μουσική & φωτισμοί

Η ζωντανή μουσική αποκτά ουσιαστικό ρόλο στη δραματουργία. Οι δύο μουσικοί επί σκηνής δεν περιορίζονται στη συνοδεία της δράσης, αλλά συμμετέχουν στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας, δημιουργώντας άλλοτε μελαγχολία & άλλοτε ένταση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παραγωγή ήχων μέσα από την επαφή αντικειμένων με επιφάνειες του σκηνικού χώρου, όπως ο τοίχος & ο καθρέφτης. Η μουσική σύνθεση των Ο. Μισόρη & Gary Salomon συνδιαλέγεται με τη σκηνική δράση, ενισχύοντας τη συναισθηματική της δύναμη.

Οι φωτισμοί της Ε. Χούμου δημιουργούν εικόνες που επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις. Οι στιγμές κατά τις οποίες οι ηθοποιοί στρέφουν το βλέμμα προς τις φωτεινές πηγές μπορούν να συσχετιστούν με την ηλεκτρική ενέργεια, που στην παράσταση συνδέεται τόσο με την οικονομική επισφάλεια όσο & με την ανθρώπινη ευαλωτότητα.

Πρόκειται για μια προσωπική ερμηνευτική προσέγγιση, όχι για βεβαιότητα σχετικά με τη σκηνοθετική πρόθεση. Αυτή ακριβώς η δυνατότητα διαφορετικών αναγνώσεων αποτελεί ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της παράστασης.

Συμπέρασμα

Η «Τσακουάλα» είναι μια κοινωνικά αιχμηρή & βαθιά ανθρώπινη παράσταση, που συνδυάζει ευρηματική σκηνοθεσία, δυνατές ερμηνείες, ζωντανή μουσική & σκηνικές εικόνες με πολλαπλές αναγνώσεις.

Δεν εξωραΐζει την πραγματικότητα ούτε αντιμετωπίζει τους ανθρώπους της ως απλά θύματα των συνθηκών. Τους επιτρέπει να είναι αντιφατικοί, να φοβούνται, να ονειρεύονται, να κάνουν λάθη & να αναζητούν έναν τρόπο να συνεχίσουν.

Το μήνυμα που προβάλλεται στον τοίχο, «Κομμάτι, κομμάτι μου παίρνουν τον κόσμο μου», συμπυκνώνει με ιδιαίτερη δύναμη την αίσθηση της σταδιακής απώλειας που διαπερνά ολόκληρη την παράσταση.

Μια θεατρική εμπειρία που αφήνει χώρο για σκέψη, προβληματισμό & συζήτηση.